ad

درباره نویسنده

مهدی میناخانی

من «مهدی میناخانی» روان‌درمانگر تحلیلی هستم و در این وب‌سایت، درباره‌ی روانکاوی و چند علاقه‌ی دیگر می‌نویسم. در بخش «درباره‌ی من» اطلاعات من، از جمله راه‌های تماس را به دست خواهید آورد. شماره تلفن «09356566342» جهت تعیین وقت «حضوری» و «آنلاین» است. اگر پاسخ ندادم، پیام بگذارید، با شما تماس خواهم گرفت.

19 Comments

  1. 1

    م

    سلام من یک مشکلی دارم میشه لطفا کمکم کنید
    در محیط کارم یک همکاری دارم که در غیابم در مورد کارهایم پیش همکاران دیگر بدگویی میکند و اشتباهات کارم را بیش از اندازه برای دیگران بزرگ میکند و حاضر نیست اشکالاتم را به خودم بگوید تا رفع کنم و اتفاقا در حضور خودم برخوردش با من خوب و مناسب است دلیل رفتارش را اصلا نمی فهمم نمیدانم من چطور باید رفتار کنم!؟؟؟

    پاسخ:
    دوست من؛ با این حد از توصیف مشکل، و در این فضا، عملاً هر رهنمودی (گیرم که تصمیم که به رهنمود بگیریم)، دارای سوگیر خواهد بود. فقط در همین حد که ادب رو رعایت کرده باشم که به شما جوابی بدم، تصور می کنم لزومی ندارد که ما تغییری در رفتار خودمان، در برابر تغییرات رفتاری دیگران بدهیم.
    پاسخ
  2. 2

    بهار

    خواهر من کلاس چهارم یه همکلاسی این مدلی داشت معلمشون خیلی اذیتش میکرد فقط و فقط هم با خواهرش حرف میزد…

    پاسخ:
    آره متاسفانه در مدارس معلمان خواسته یا ناخواسته به جای کمک، بیشتر اذیت می کنن این بچه ها رو و اضطرابشون رو بیشتر می کنن. در مورد خانواده هم در بعضی اوقات این اتفاق می افته که بچه اعضای خانواده رو سلکت می کنه برای حرف زدن.
    پاسخ
  3. 3

    رویا

    الان این پست شما تبلیغ نبود عایا؟؟؟ 😛
    ولی خوب بود چه سخته بچه اینجور داشتن.بیشتر دلم برای بچه سوخت

    پاسخ:
    رویا تصمیم دارم یک مقدار مدل وبلاگ نویسی‌م رو تغییر بدم، به هر حال افکار اقتصادی هم پشت این مدل هست، چراکه نه؟ 🙂
    پاسخ
  4. 4

    خاموش

    آقای دکتر سلام!
    ای ول به اراده این کودکان!
    ای کاش بزرگترا هم میتونستن به طور انتخابی بعضی جاها لال میشدن! باور کن دنیا گلستان که نه ولی نیمه گلستان میشد.
    بارها و بارها تصمیم گرفتم به دلایلی تو فلان جمع لال بشم و هیچ حرفی نزنم از قضا تو همون جلسه از همه بیشتر حرف زدم 😆

    پاسخ:
    🙂 والا من قبلن هم ارادتم رو به لالی ابراز کردم.
    پاسخ
  5. 5

    بهار

    به رویا اتفاقا من این مدل پستها رو دوست دارم:-) 🙂 🙂 اطلاعات علمی بالا میره یه کم….

    پاسخ:
    زین پس از این پست ها بیشتر خواهیم داشت.

    ومن ا… التوفیق 🙂

    پاسخ
  6. 6

    رویا

    من که نگفتم بده وگفتم خوبه که با یک تیر دو نشان زدید 😉

    پاسخ:
    ارجاع به کامنت قبلی، با در نظر گرفتن ضخامت قطر گردن بنده! 😛
    پاسخ
  7. 7

    زهرا

    سلام
    خوب بود،شماهم کارکودک میکنی هم بزرگسال؟همه فن حریفی کلا نه؟
    گفتید بعد۶ماه تازه یه کلمه میگن یاد کودکان اوتیسم افتادم که بعد۶ماه بچه سرشو از راست به چپ تکون داد!!
    امیدوارم موفق باشید اون بچه هام حالشون خوب بشه همه بچه ها سلامت باشن و همینطور درمانگران محترم 🙂

    پاسخ:
    سلام
    ممنونم، من نصف هفته رو کار کودک می کنم، دو روز در هفته در یک مجتمع آموزشی کار می کنم که موضوعش درباره کودکانه، یک روز در هفته هم بیشتر مراجعانم کودک هستن، ولی نسبت به اون کلمه «همه فن حریف» یه کم دفاع دارم، اگه نتونم کار کنم، ارجاع می دم.
    پاسخ
  8. 8

    زهرا

    یعنی انقد بدم میاد دیر جواب میدید!
    یکی ندونه ماکه می دونیم شما حضور مجازیتون خیلی پررنگه: |

    پاسخ:
    راستش رو بگم میام کامنت ها رو میخونم، ولی ترجیح می دم زمانی به کامنت ها جواب بدم که کاملاً ذهنم آزاد باشه، شما دوستان و کامنت ها سرمایه های من هستین، انقدر برام ارزشمند هستین که سرسری جواب ندم 🙂
    پاسخ
  9. 9

    یک خطی

    عجب بالاخره بعد از مدتها یه مطلب روانشناسونه نوشتین

    +به من هم سر بزنین

    پاسخ:
    رفیق یک خطی، صفای حضور چراغ خاموش‌ت 🙂
    پاسخ
  10. 10

    مریم

    چقدر بهت حسودیم شد!!!
    کلی ایده دارم واسه حرف زدن با بچه لال انتخابی!!! دلم میخواست تست کنم!! 😉

    بعدم اینکه لزوما هم بد نیس این موضوع! والا به خدا اگر کسی هم لالی رو انتخاب میکنه شایدم خوب باشه!!
    گاهی واقعا فکر میکنم بهتر بود کمتر حرف بزنم! ولی نمیتونم لالی رو انتخاب کنم! همین جورررر یه بند غرغر…….!! D:

    پاسخ:
    خریدار ایده هات هستم 🙂
    لالی که بشنوی خوبه، ولی لالی که نشنوی بده، دوست نمیدارم.
    پاسخ
  11. 11

    نفس

    سلام.ممنون.اموزنده بود

    پاسخ:
    سپاس از حضورتان.
    پاسخ
  12. 12

    زهرا

    سلام ازمطالب شما در این وبلاگ استفاده می کنم لطف می کنید منابعی در این مورد معرفی کنید؟

    پاسخ:
    سلام
    منبع فارسی خاصی نیست، مثل اینکه یه کتاب بهزیستی چاپ کرده که احتمالاً میشه از اینترنت هم دانلود کرد، من بیشتر مقاله ها رو میخونم.
    پاسخ
  13. 13

    رویا

    سلام
    پست بعدی لدفن

    پاسخ:
    به روی دیده منت، پست جدید بارگزاری شد 🙂
    پاسخ
  14. 14

    مریم

    میدونی ده بار این پست رو خوندم ولی بازم وقتی میام … انگار همه خلاقیت وجودم میاد بالا..هزار و یه چیز تو ذهنمه.. به نظرم کار کردن با بچه ها خیلی لذت بخشه…خیلی باید خلاق بود….

    نمیدونم چه راهی بابت این بچه جواب میده… چون باید دید چطور میشه باهاش ارتباط برقرار کرد.. و هر راه حل ارتباطی هم لزوم همیشه حتی به همون شخص هم جواب نمیده…..

    یادمه یکبار یکی از بچههای فامیل، کل مهمونی رو به همه زهر مار کرده بود… گریه میکرد و بهونه میگرفت…..
    یکبار که زد زیر گریه… همین جور که صدای گریه در میورد.. شروع کردم باهاش همراهی…. دقیقا هم ریتم و هم آوا با خودش…..تا ساکت میشد، ساکت میشدم و وقتی گریه میکرد باهاش صدای گریه در میوردم…. اولش اعصاب بقیه هم خورد شده بود چون دو نفر صدا میدادن ولی بعد چند دقیقه خودم از خلاقیت و بازی که دراوردم زدم زیر خنده و اون بچه هم کلا فراموش کرده بود، بعد یه مدت ساکت شده بود ببینه کیه داره صدایی مشابه خودش میده و مشکلش چیه!! 😉
    تو مواجهه با همچین کسی هم شاید اولین کارم این میبود که باهاش همراهی کنم و ساکت بشینم… با شیوه ایی که اون با بقیه ارتباط برقرار میکنه، ارتباط برقرار کنم….
    ارتباط با بقیه رو دوس دارم….و شغلتون کاملا این موضوع رو داره…

    پاسخ:
    خوبه 🙂
    من قبلاً یه تجربه این چنینی نوشتم، نمیدونم خوندی یا نه، با عنوان «ماژیک هایی که تمام می شوند» (http://minakhany.com/post/89). در مورد این بچه ها هم تقریباً همین شیوه رو میرم جلو، ولی خب یه کم متفاوت، به واقع باید بگم خیلی سخته، خیلی سخت، تو تصور کن چند ماه باید حرف نزنی یا گزیده حرف بزنی، و در طرف مقابل هیچ بازخوردی نگیری.
    به هر حال ممنونم از همراهی‌ت 🙂
    پاسخ
  15. 15

    ستاره صبح

    پنجشنبه اول آبان در بیمارستان محک گنگره ای بود و مقالاتی در حوضه مددکاری ،جامعه شناسی و بیشتر روانشناسی ارائه شد.
    یکی از مقالات خیلی جالب ،کمک و استفاده از رباط (نیما)برای آموزش غیر مستقیم و کمک به درک بیماری سرطان برای کودکان و همراهی با پرستار و پزشک در دوره درمان بود.
    این شیوه جدید اولین بار درحال اجراست و قرار بود چند روز دیگراین مقاله در سیدنی استرالیا نیز ارائه شود.
    چون رباط قبلا جملات و آموزش لازم به آن داده میشد فکر می کنم برای درمان لالی انتخابی هم میتونه خیلی مفید باشه .
    البته دوره ای که من در روزجمعه شرکت کردم مدیریت استرس بود و با توجه به رشته تحصیلی غیرمرتبط م خیلی نیاز دیدم که ارشد روانشناسی کودکان استثنایی بخونم چون بابچه های ناشنوا و معمولی کار می کنم.
    به نظرتون اشتباهه از ریاضی برم روانشناسی بخونم؟!
    درآنجا که مقالات روانشناسی بیان میشد یادمطالب وبلاگ شما می افتادم وبعضی از حرفهاتون.
    یکبار درباره لالی انتخابی ازشما پرسیده بودم که گفتیدجلسات درمانی طولانی می خواد.کاش بگیداز ماچه رفتار درستی درمقابل این کودکان باید سر بزنه .
    ازاین مطالب آموزنده بیشتر بزارید که خواننده دارد. موفق باشید

    پاسخ:
    خیلی هم خوب، اطلاعی از این ربات ندارم، باید برم مطالعه کنم درباره‌ش، ممنون که اطلاع داده… رفیق تو یه بار هم درباره من گفته بودی، من با تو در کجا ارتباط داشتم؟ ارتباط کاری بوده یا ارتباط دوستی؟ رخ بنمای رفیق 😉
    چیزی که در متن هم توضیح دادم اینه که بزرگترین اشتباه درباره این بچه ها، اصرار برای حرف زدن مستقیمه، یعنی باید کاملاً غیرمستقیم و به صورت پاداشی باشه، شاید یه وقت دیگه راه‌کارهایی که خودم استفاده می کنم رو به صورت یه پست جداگانه بنویسم.
    پاسخ
  16. 16

    لیلا

    با سلام میشه بپرسم تکنیک های بازدرمانی برای درمان کودکان موتیسم چیا هس من میخواستم تو این زمینه روپایان نامه کار کنم

    پاسخ
  17. 17

    manisa

    سلام و خسته نباشید .
    من یه دختر ۶ ساله دارم که الان پیش دبستانی هست . با وجودی که تقریبا دو هفته و نیم از شروع مدرسه میگذره اما هنوز توی مدرسه با هیچ کس صحبت نکرده . دو سالی میشه که برخلاف پر حرفی های تو خونه در بیرون یا موقع اومدن مهمون اصلا صحبت نمی کنه یا فقط با من و خواهر و پدرش حرف میزنه . هر بار از هر کسی در این باره مشورت خواستم بهم گفتن بخاطر بچگی و خجالتش هست و مدرسه میره درست میشه . اما نشد و اوضاع داره بدتر میشه . و بدتر اینکه خواهرش که یک سال ازش کوچیکتر هم کم کم داره رفتارهای تقلید میکنه . خیلی ناراحتم . واقعا نمیدونم چکار کنم . اگه میشه منو راهنمایی کنید . ممنون .

    پاسخ
    1. 17.1

      مهدی میناخانی

      سلام، ممنونم
      بهتره ببرید پیش یک درمانگر کودک تا بررسی کنه، موارد متعددی می‌تونه دخیل باشه، مثل اضطراب اجتماعی یا تجربه‌ی شرم، در نهایت ممکنه که یک شکلی از لالی انتخابی باشه، ولی با این مواردی که شما گفتین نمی‌شه تعیین کرد. بهترین راه‌حل اینه که با یک درمانگر کودک صحبت کنید تا دخترتون سنجش بشه و هر تشخیصی که گرفت متناسب با تشخیص درمان انجام بشه.

      پاسخ
      1. 17.1.1

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تمامی مطالب این وب‌سایت متعلق به نویسنده‌ی آن است. کپی‌برداری از مطالب با ذکر منبع مانعی ندارد.